De cyclus van je DNA

Morgen wordt mijn jongste zoon 23, hij woont nog thuis maar staat al met beide voeten in het leven.

Kinderen krijg je, je bezit ze niet, je draagt zorg voor ze, je houdt onvoorwaardelijk van ze. Als ouder besef je, in mijn geval als moeder en dit mijn hele leven lang, dat dat een voorrecht is.
Als ze klein zijn dan heb je nog de illusie dat die kinderen altijd van je zullen houden zoals jij van hen houdt. Maar dat is niet altijd zo. 

Het begint al in de pubertijd, je vraagt je af als dat jouw kind is dat zo lelijk tegen je doet en dat zich afzet tegen je ouderlijke regels en de verantwoordelijkheden die je neemt in de opvoeding. Terzelfdertijd weet je dat het goed is voor je kind om grenzen te krijgen en te leren omgaan met die grenzen. 

Het is koorddansen en als ze volwassen zijn weet je eigenlijk nooit zeker als je het wel goed hebt gedaan. Het enige wat wel zeker is, je hebt je uiterste best gedaan om ze een goede liefdevolle basis te geven en je bent pas gelukkig als je ziet dat je zoon of dochter ook gelukkig is in dit leven.

In ons jonge leven krijgen we de kans om een ego te vormen, alle ervaringen maken van ons wie we denken te zijn op dit moment. Met datzelfde ego gaan we later hopelijk aan de slag om weer meer bewustzijn te creƫren in al onze handelingen. Dat is ook mijn wens voor mijn kinderen, dat ze zoals ik mijn hele leven heb gedaan, gaan onderzoeken wat de conditioneringen zijn in hun leven en wat ze dichter bij hun essentie kan brengen.
Wat is nodig om het hart open te houden en niet verbitterd of angstig in het leven te staan.

Maar dat houdt die kinderen niet bezig op dat moment, ze zijn hun plaats aan het uitzoeken in deze wereld. Wat wil ik? Wie ben ik? Welke droom wil ik verwezenlijken? 
Dat is wat je als ouder wenst, dat ze ervoor gaan en het leven tenvolle leven en hun talenten kunnen ontwikkelen.

Ik heb vier kinderen en ze zijn alle 4 heel verschillend, dat is ook boeiend en het betekent dat ze alle 4 hun eigen weg zijn gegaan.

Kinderen krijgen is ook een beetje afscheid nemen van die baby die je ooit vol liefde in je armen had en waar je alles zou voor doen om die te beschermen tegen alle kwaad in de wereld. 
Dat kwaad is in jouw ogen niet hetzelfde kwaad als dat wat je volwassen kinderen ervaren als bedreigend.

In mijn hart blijf ik altijd moeder, het liefdevolle zorgende maakt plaats voor vol spanning op de kade staan en kijken naar het schip dat uitvaart naar onbekende oorden met je kind.

De keuzes die ze maken in hun leven zijn eveneens een uitdaging. Plots staat daar een partner naast je zoon of dochter. Vanaf dat moment weet je en aanvaard je dat dit nu de belangrijkste persoon in hun leven wordt, jij verschuift in het beste geval naar de 2de plaats.

Het is de cyclus van het leven, ondertussen ben ik grootmoeder en dat is weer een ander spannend verhaal. Kleine kinderen hebben nog een open hart, geen oordeel, alleen maar liefde en spontaniteit. Het is een voorrecht om dit te mogen meemaken, je kleinkind die je een knuffel geeft is een moment van onvoorwaardelijke liefde en geen enkele gedachte komt op dat moment je geluk verstoren.

Je mag meegenieten van dat kleine wonder en je hebt niet die grote verantwoordelijkheid die je had toen je volwassen kinderen van nu nog klein en afhankelijk waren van je liefdevolle zorgen.

2 gedachten over “De cyclus van je DNA”

  1. “Het is een voorrecht om dit te mogen meemaken, je kleinkind die je een knuffel geeft is een moment van onvoorwaardelijke liefde en geen enkele gedachte komt op dat moment je geluk verstoren.” raakt me. Ik blik met dankbaarheid terug op die momenten.
    Ondertussen zijn mijn twee kleinkinderen tieners, dienen we fysiek afstand te houden en is het zoeken naar creatieve mogelijkheden tot verbinding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.