Vakantie

Na een daling van de besmettingen door Covid 19 is er nu een heropflakkering overal ter wereld. We zitten in ons vakantiehuisje en lezen dagelijks de nieuwsberichten. Ik lees berichten op sociale media van mensen die zich monddood voelen omdat ze een mondmasker moeten dragen, allerlei meningen en beweringen dat corona een drogreden is om ons meer en meer te controleren enz…

Ik word daar een beetje misselijk van. Wat is nu zo moeilijk aan de vraag om wat afstand te houden van elkaar? Wat speelt hier in werkelijkheid bij die mensen die zich onderdrukt voelen? Zijn ze bang om offers te moeten brengen omdat hun comfortabel leventje zwaar onder druk komt te staan. Is er zoveel agressie in deze maatschappij dat mensen nood hebben om deze te ventileren en zich af te reageren op ‘het beleid’ of ‘de politie’.

Ligt ontevredenheid aan de basis van dit gedrag? Is er teveel ongelijkheid in deze maatschappij?

Het klopt dat we niet alles kunnen controleren volgens het beeld dat de wetenschap  voor ogen heeft. Wat we wel leren uit de geschiedenis is dat tijdens een pandemie veel mensen sterven, dat is nu helaas niet anders. De mens is een egoïstisch wezen die zijn gecreëerde wereld wil in stand houden.

Als iemand daar maar iets wil aan veranderen, in dit geval een virus, dan pikken ze dat niet.

Terugvallen op weinig afleiding, geconfronteerd worden met je eigen ongemak, het wegvallen van duizenden prikkels waar we ons helemaal niet van bewust zijn. Je identiteit, die je een vals gevoel van zekerheid bezorgt, wordt aangetast. Tijd om daar eens bij stil te staan!

Vandaag zit ik buiten, ik hoor en voel de wind, de temperatuur is aangenaam zomers, mijn man ligt te rusten op bed, ik ben alleen met mezelf.

De enige afleiding is dat ik zit te schrijven op mijn laptop. Straks sluit ik even mijn ogen en maak ik weer contact met de natuur via mijn gevoel, mijn gehoor.

Het enige waar ik op terugval is mijn ademhaling en ik laat me langzaam zinken in een oneindige diepte.

Weg zijn alle meningen, ideeën, complottheorieën, zorgen….

Mijn wens is dat meer mensen die weg kunnen bewandelen en van daaruit een gedrag met meer bewustzijn en wijsheid vertonen in een chaotische maatschappij. Een gedrag die respect uitstraalt voor je medemens die zorgt, die klaarstaat als jij of je naaste in het ziekenhuis belandt.

Een gedrag dat niet tegen of voor iets of iemand is maar die alleen maar vanuit je diepste Zelf komt, liefdevol en zorgzaam.

Eén gedachte over “Vakantie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.