Zwangere Godin

Elke week heb ik het voorrecht om zwangere vrouwen te mogen begeleiden tijdens hun zwangerschap en ze voor te bereiden op de komende bevalling.
Een zwangere vrouw belichaamt in mijn ogen de moedergodin in volle glorie. Haar dikke buik en borsten, symbolen van vruchtbaarheid, verraden dat er een nieuw leven op komst is.

Tijdens de zwangerschapsyoga leren vrouwen luisteren naar de noden van hun lichaam zodat ze ten volle kunnen genieten van de zwangerschap.

We leven in een maatschappij waarin we de illusie hebben dat we alles kunnen plannen en controleren. Het hoofd zit op de troon van het lichaam, helaas is er vaak kortsluiting in de verbinding tussen hoofd en lichaam.
Ons lichaam is een super intelligent wezen en geeft aan door middel van pijn, spanning, moeilijk ademhalen of emotie aan als er iets aan de hand is. Als er iets misgaat, dan stelt het alles in het werk om te overleven.
Ons hoofd kan niet overleven zonder dat fantastische lijf, dus is het hoog tijd dat we afdalen in de kennis van ons lichaam.

Als zwangere vrouw kun je er niet omheen, het is vaak een uitdaging om jezelf de nodige rust te gunnen. Heerlijk is het om even stil te vallen en contact te maken met je baby’tje.
Een zwangerschap is om te koesteren, je krijgt 9 maanden de tijd om jezelf en je lichaam te verwennen.

Het lijkt alsof onze maatschappij geen ruimte meer wil of kan maken om de magie van een baby’tje in wording in alle rust te laten gebeuren.
De meeste werkomgevingen zijn niet mals voor een zwangere vrouw.
Je kan het een vrouw toch niet kwalijk nemen dat ze zo lang mogelijk wil blijven werken om na de bevalling zoveel mogelijk tijd en aandacht over te houden voor haar baby’tje. Helaas gebeurt het vaak dat diezelfde vrouw zich vooruitsleept tot de laatste verplichte werkdag. Ze voelt zich gespannen, moe, overwerkt en heeft veel last van harde buiken. Veel vrouwen krijgen in de laatste weken ziekteverlof van de dokter, ze moeten rusten of vaak plat liggen.
In België heeft de vrouw recht op maximum 15 weken betaald moederschapsverlof, in Zweden zijn het 96 weken en in Noorwegen 52 weken.
We hebben nog een lange weg te gaan.

Vanuit mijn praktijk zie ik dat vrouwen die de tijd nemen om te ‘mogen’ zwanger zijn en die zich goed voorbereiden op de bevalling vol zelfvertrouwen de komst van hun baby tegemoet zien.
Een gynaecoloog is alleen noodzakelijk als er vooraf een groot risico is voor de vrouw en/of de baby en moet ingrijpen als er zich op het moment van de bevalling complicaties voordoen.

Een gezond zwanger lichaam weet perfect hoe het een baby moet op de wereld zetten, ook zonder verdoving. Het enige wat je als vrouw moet doen is meewerken met je lichaam en niet alles onder controle willen houden met je hoofd.
Dat leer je in de zwangerschapsyoga; je ademhaling en je lichaam zijn je bondgenoten in dit magisch gebeuren!

Op de website van Het Ontdekkingshuis staan fantastische verhalen van zwangere vrouwen die in volle overgave de hele weg hebben afgelegd van de ontsluitingsweeën tot aan de krachtige persweeën. Een bevalling is voor hen een onvergetelijke indrukwekkende ervaring. Ze zijn een inspiratie voor alle vrouwen die bewust en natuurlijk willen bevallen.

 

 

Vrouwelijke sexualiteit en spiritualiteit

Misschien vraag je je af als die twee begrippen wel samen kunnen gaan. Ik wil jullie graag even meenemen in de tijdmachine en we sturen onszelf terug naar 6000 voor Christus. We spreken over het matriarchale tijdperk waarin de moedergodin aanbeden werd. Afbeeldingen en beelden tonen ons een voluptueuze vrouw met grote borsten en een vagina die heel duidelijk zichtbaar is. Dit was het symbool van haar vruchtbaarheid en ook de vruchtbaarheid van de aarde. Vruchtbaarheid stond voor vermenigvuldiging, groeien en bloeien van het leven. De vrouw symboliseerde de kracht om leven te scheppen.

Sexualiteit is pas later in het patriarchale tijdperk een beladen woord geworden. Voor mannen zijn de borsten van een vrouw een bron van lustgevoelens. Ze zien ze niet als een bron van voeding voor de baby. Vrouwen kijken niet op dezelfde trotse manier naar hun vagina als een man naar zijn penis. De meeste vrouwen weten zelfs niet hoe hun eigen vagina er uitziet. Als je dit leest als vrouw zijnde en je weet het ook niet, neem dan een spiegeltje en hou het onder je vagina en kijk als je je eigen kunstwerk kan bewonderen.

Een vrouw die zich goed voelt in haar lichaam en blij wordt als ze zichzelf in de spiegel ziet, kan vol overgave genieten van haar sexualiteit.
Ze weet hoe ze een man kan verleiden en ze doet dat vol overgave.
Overgave is een kwaliteit die je als vrouw leert als je de liefde bedrijft met je geliefde. Als een man zich ook kan overgeven en niet de vrouw wil bezitten dan kunnen ze beide een orgasme beleven waarbij alle gedachten even verdwenen zijn. Het wordt een spirituele beleving waarbij je één wordt met de ander en met het universum. Je bent met je hele zijn aanwezig in het moment.

De cosmetica industrie kan aan deze vrouw niet veel verdienen, want ze is verbonden met de godin die leeft in haar. Ze straalt en heeft er vrede mee als haar lichaam op een dag ouder wordt en er rimpeltjes verschijnen in haar gezicht. Haar ouder wordend vrouwenlichaam verandert niets aan de beleving van haar sexualiteit en aan de vrije geest die binnenin haar leeft.

Ik ben nu 55 jaar, een vrouw in de overgang en het brengt een bepaalde rust dat ik mij niet meer hoef uit te sloven om er zo jong mogelijk uit te zien.
Die competitie met alle andere vrouwen heb ik achter mij gelaten. De druk op de jonge vrouw die allereerst om haar uiterlijk wordt beoordeeld en daarna om haar kennis en wijsheid kan ik meer en meer loslaten.
De zoektocht naar de essentie van mijn leven bracht mij bij overgave aan het moment. Dat is niet zweverig, dat is helemaal proberen aanwezig te zijn bij alles wat ik doe. Van soep maken tot de vuilniszak buiten zetten tot mijn yogapraktijk tot ….

 

 

 

Feminisme anno 2017

Het woord ‘feminisme’ klinkt deze dagen een beetje oubollig en soms zijn er zelfs vrouwen die durven te beweren dat het allemaal een beetje overdreven is.
Wel dat spreek ik graag tegen, deze vrouwen hebben voor ons de weg geopend naar gelijkheid en hebben ons een stem gegeven!
Feminisme is momenteel voor veel interpretaties vatbaar, maar het is toch het begin geweest van een belangrijke beweging waar we nu nog steeds de vruchten van plukken.

Germaine Greer is geboren in Melbourne in 1939 en was een overtuigd feministe. Ik las voor het eerst een interview met haar toen ik in een boekenwinkel werkte. Ik was 24 jaar jong.
Wat een gedurfde uitspraken had die vrouw, het prikkelde mij en mijn hart begon echt vlugger te kloppen met het lezen van haar teksten.
Ze provoceert met haar boeken en windt er geen doekjes om.
Een van haar bekendste boeken schreef ze in 1970 ‘De vrouw als eunuch’
Ik herinner mij echter niet dat ik die ooit gelezen heb. Het waren meer de interviews met haar die mij raakten.

In 1999 schrijft ze het vervolg ‘De hele vrouw’ dat ligt hier nu naast mij.
Ik citeer:
“Dertig jaar lang heb ik mijn best gedaan om alle vormen van feminisme die in de openbaarheid kwamen te accepteren en te stimuleren. Hoewel ik het niet eens was met sommige strategieën en me ernstig zorgen maakte over een aantal fundamentele conflicten, voelde ik het vuur in mijn buik pas oplaaien toen feministes van mijn eigen generatie met grote ernst begonnen te beweren dat het feminisme te ver was doorgeschoten.”

“De afgelopen dertig jaar hebben vrouwen een enorme vooruitgang geboekt; ons leven is bevredigender en rijker geworden, maar ook een stuk moeilijker. De tegenstellingen waarmee vrouwen te maken hebben zijn nog nooit zo schrijnend geweest als tegenwoordig. De carrièrevrouw weet niet of ze haar werk moet doen als man of als vrouw.”
De wereld is kleiner geworden en als we rond ons kijken dan zijn er nog altijd vrouwen die onderdrukt worden en geen recht op spreken hebben.
Vergeleken met deze vrouwen staan wij er een stuk beter voor.

Het heeft wel een tijd geduurd vooraleer er bij mij echt iets begon door te sijpelen.
Mijn liefhebbende ouders wisten ook niet beter, ze zaten in de Vlaamse val…
Mijn man, een Nederlander, vindt mij A-typisch Vlaams. Ik ben assertief, heb een eigen mening, durf al eens trots te zijn op mezelf en heb dat eeuwige minderwaardigheidscomplex achter mij gelaten.
Mijn generatie was doordrongen van valse bescheidenheid.

‘Doe normaal – Val niet te veel op – Wees tevreden met wat je hebt – Wees vooral niet te trots op jezelf – Zwijgen tot je aan het woord bent – en ik ben zeker dat de lezeres nog veel van die uitspraken kan toevoegen.

Denk nu niet dat ik ongelukkig was als kind, integendeel, ik heb een heel gelukkige jeugd gehad.
Maar wat een geploeter is dat geweest om uit die Vlaamse klei te worstelen. Om te leren inzien dat waar ik geboren ben, mij een stuk gevormd heeft, maar dat dat niet is wie ik echt ben.

Ik ben blij met mijn Vlaamse wortels en terzelfdertijd voel ik me vrijer nu ik niet meer als een verlegen rebels meisje door het leven ga, maar wel als een zelfbewuste vrouw die durft voor een leven te kiezen die niet altijd strookt met wat er ooit van mij verwacht werd.

 

Vrouw-zijn

Ik werk graag met vrouwen, ben zelf ook altijd op zoek naar hoe ik mijn eigen vrouw-zijn ten volle kan beleven. Hoe kan ik in deze mannenwereld toch mijn vrouwelijke kwaliteiten ontwikkelen en doorgeven aan andere vrouwen van alle leeftijden.

Waarschijnlijk zijn er nu al een aantal vrouwen waarvan hun tenen gaan krullen bij het woord ‘mannenwereld’ dat is best mogelijk. En misschien klinkt dat wat overdreven want ik ken fantastische mannen en ik heb niets tegen mannen, laat dat duidelijk zijn!

Ik heb mij wel altijd laten inspireren door een aantal feministen zoals bv. Simone De Beauvoir, Germaine Greer en andere, en ik wil graag in deze blog af en toe verwijzen naar die vrouwen die gestreden hebben voor de rechten van vrouwen.

Terzelfdertijd wil ik ook graag kijken naar mijn leven op dit moment en wie ik geworden ben door alle verschillende invloeden van vrouwen en mannen.

Ik was nog heel jong toen ik Simone De Beauvoir las, amper 19 jaar.
Ze is geboren in Parijs in 1908 en overleden op 14 april 1986.
In 1949 schreef ze haar boek: de tweede sekse waarin ze pleit voor de economische onafhankelijkheid van de vrouw.
Ongeveer 30 jaar na het verschijnen van haar boek heb ik het gelezen en dat liet toen een diepe indruk na op mij. Niet te geloven dat zoveel jaren later, haar overtuiging nog altijd heel actueel was en nu nog steeds is. Ze was tegen de rol van de vrouw in het klassieke huwelijk omdat vrouwen toen volledig afhankelijk waren van de man.
Ze was getrouwd met Jean Paul Sartre. Het was geen klassiek huwelijk maar ze hielden wel heel erg van elkaar.

Ik ben opgegroeid in een dorp in een beschermde omgeving en er was geen grote stimulans om te studeren en mijn intellect te gaan ontwikkelen.
Als ik terugkijk op die tijd dan ben ik heel verbaasd over mezelf dat ik toch niet de kracht had om mezelf los te wrikken van omgeving, overtuigingen, invloeden en verwachtingen.
Ik had geen inzicht in wat echt belangrijk was voor mij en wat ik echt wou neerzetten in mijn leven. Alles leek troebel, niets kon mij over de streep trekken. Ik wou vooral op eigen benen staan en weg uit de ouderlijke overbeschermde structuur.
Ik heb geen spijt meer van de beslissingen die ik toen niet genomen heb en de weg die ik gegaan ben.

Het lijkt alsof ik pas later in mijn leven wakker geworden ben en op mijn eigen manier de weg van mijn intellectuele, spirituele en emotionele ontwikkeling ben gegaan. Wat een vreugde om nog altijd geïnspireerd te worden door feministen, spirituele mannen en vrouwen, mijn kinderen, mijn ouders en grootouders, goden en godinnen en alle ervaringen in mijn leven.

Ik heb in al die jaren geleerd om door te gaan, nooit op te geven en te blijven geloven in mezelf en al mijn kwaliteiten. Dit is niet vrouwelijk of mannelijk, de uitdaging is hoe deel ik deze universele kennis als vrouw van 55 met zoveel mogelijk vrouwen in de wereld.

Ik hoop dat deze blog een hulpmiddel zal zijn om de uitdaging waar te maken.